Uraniumbesmetting in Afghanistan
een oproep voor onmiddellijke hulp voor het financieren van de laboratoriumanalyses
van veertig (40) monsters afkomstig van Afghanen die hoogstwaarschijnlijk zijn blootgesteld
aan interne uraniumbesmetting  tijdens de bombardementen van Operatie Enduring Freedom.
                                                             klik hier voor meer informatie
 
 

Nieuwsbrief van Babs Alink uit Jalalabad
Januari 2002

Special forces vermomd als dokters.

Hier hoor je dingen die nooit op het nieuws zijn. Afghanistan is in alle opzichten een totaal
ander land dan wat je in Europa op het nieuws ziet. Het perspectief op de wereld ziet er hier duidelijk ook
anders uit dan vanaf het NOS journaal. Naast alle geweldige dingen waar ik hier
deel van ben, de bijzondere mensen waarmee ik werk, zal ik nu ook even een plaatje
schetsen van hoe de grotere wereld er  uitziet vanuit Afghanistan.

Wonend in Jalalabad, in de buurt van Tora Bora, wat het een 'hotspot' maakt. De
American "special forces" trekken hier door de stad en je hoort ze s'nachts met de
helicopters naar Khost of Paktia vliegen om wat bommen te gooien op so-called Al
Qaida fighters, de rest van de mensen die omkomen zijn "collateral damage".

Net vorige week was er een incident waar de "special forces" de verblijfplaats van
een commander/warlord wilde achterhalen. Ze hebben zich voorgedaan als dokters van
een NGO om met mensen aan de praat te komen en informatie te krijgen. Zogauw ze
deze hadden gevonden hebben ze het hele dorp plat gebombardeerd. Dit heeft nu tot
gevolg dat al het humanitaire werk gestaakt is in deze twee districten, vele
mensen het slachtoffer zijn en dat nu mensen van NGO's een doel kunnen worden van
individuele aanvallen.

Wij horen hier dat er zo ongeveer al 500 Amerikaanse soldaten zijn omgekomen het
afgelopen jaar, niet te spreken van de Afghanen die daarbij ook slachtoffer
werden. Dat wordt allemaal stil gehouden, want het is een zogenaamde geheime
missie. De bruiloft die gebombardeerd werd een half jaar geleden, was uitgelekt,
dat komt normaal gesproken niet op het NOS. Er zijn ongeveer 9000 "special forces
soldaten" nu hier... en de Afghanen hebben steeds meer moeite om nog onderscheid
te maken tussesn de 'goeien' en de 'slechten'.

De "special forces" hebben ook civiele activiteiten gestart (scholen bouwen,
schoolboeken, etc) en aan de andere kant maken ze Afghanen af. Ik snap wel dat de
Afghanen door de bomen het bos niet meer zien. Daardoor wordt het wel meer
gespannen hier in Jalalabad.

Wij bouwen hier huizen voor de 'armsten' (iedereen is arm hier) en we hebben net
de laatste twee weken van een aantal beneficiaries gehoord dat ze de materialen
hebben verkocht en terug zijn gegaan naar Peshawar, omdat ze bang zijn hier.

Naast al het internationale tumult, merk je dat de Taliban/Al qaida elementen
rustig afwachten tot de Internationale community evacueerd is, en dan kunnen ze
weer overnemen. Ik praat heel veel met mijn staf, ze vertellen me wat ze denken,
hoe ze zich voelen (doe ik ook naar hun toe). Ze zijn bang, erg bang, en worden
stil.

De warlords zijn onrust aan het stoken in de vorm van bommen, missiles en kleine
aanslagen in Jalalabad, die bedoelt zijn om Karzai te laten zien hoezeer ze nog
nodig zijn.

Dan zijn er nog de problemen die de afwezigheid van een infrastructuur met zich
meebrengt. Scholen zijn er bijna niet, leraren krijgen niet betaald, water is
bijna de helft van de tijd afwezig in de dorpen, soms kunnen we niet eens huizen
bouwen, want mensen hebben niet eens water voor consumptie. Voedingsmiddelen komen
door Pakistan, maar de staat van de wegen betekent hele hoge kosten voor
transport, gezondheidszorg... wel moet ik nog wat zeggen....

Geen terugkeer onder dwang
de Volkskrant 17-12-2002

DEN HAAG/LEIDEN - De Afghaanse minister voor Vluchtelingen, Enayatullah Nazari, reist de wereld over met een boodschap aan zijn gevluchte landgenoten: blijf nog even weg uit Afghanistan. De minister brengt een zwarte boodschap: Afghanistan is kapot. Voor zijn 'dierbare broeders en zusters in Nederland' die het nog niet wisten kan hij de situatie in één zin samenvatten, 'Ons land is na 23 jaar oorlog vernietigd, de economie verlamd, gezondheidszorg en landbouw zijn zwaar beschadigd, er liggen meer dan zes miljoen landmijnen in de grond, de levensomstandigheden zijn onmogelijk, er is geen huisvesting, er is geen werk, de regering bestaat pas tien maanden en kan onmogelijk al deze problemen oplossen.' Afghanen in Nederland, wil hij maar zeggen - blijft u alstublieft nog even hier.

Enayatullah Nazari heet de Afghaanse minister voor Vluchtelingen en Repatriëring. Hij reist de wereld rond om gevluchte landgenoten te vertellen over de staat van hun vaderland, en onderhandelt met betrokken regeringen over terugkeer. Vrijdag sloot hij in Pakistan een akkoord over het terugnemen van 1,8 miljoen Afghanen, maandag schuift hij aan tafel bij minister Nawijn van Vreemdelingenzaken inzake de dertigduizend broeders en zusters in Nederland. Nawijn legt hem een concept-overeenkomst voor. Er staat in dat de Afghanen terug moeten, liefst vrijwillig maar als het niet anders kan onder dwang.
Daar denkt Nazari anders over.

Vaststaat dat zijn land helemáál geen vluchtelingen meer kan opnemen. Afghanistan is kapot, houdt Nazari zo'n vijftig bezorgde landgenoten 's middags voor, tijdens een bijeenkomst van de vereniging van Europese vluchtelingenorganisaties FAROE. Twee miljoen vluchtelingen stroomden al terug naar het land, 'en een gedeelte is alweer weggevlucht. Ze verkeren in levensbedreigende omstandigheden.'
's Avonds in het Haagse hotel Corona vertelt hij zijn landgenoten hetzelfde. En vandaag in Utrecht en Wolvega idem.

Hoogopgeleide vluchtelingen dan, probeert iemand in Den Haag; Afghanistan heeft nu toch wel behoefte aan terugkerende landgenoten met kennis en geld? Jawel, 'hoogopgeleiden kunnen een grote bijdrage leveren aan de wederopbouw van ons land', zegt Nazari. 'Maar die wederopbouw is nog niet begonnen. Eerst hebben we geld nodig van de internationale gemeenschap. Eerst werkgelegenheid, dan terugkeren.'

Intussen laat die internationale gemeenschap op zich wachten, stelt de minister bitter vast. 'Er is geld beloofd maar die beloftes worden niet of op ineffectieve wijze nagekomen. Zonder geld is mijn land niet in staat meer vluchtelingen op te vangen. Voor hen is er geen mogelijkheid om te overleven. Onder geen beding accepteren we gedwongen terugkeer van Afghanen uit Europa.'
Groot applaus in de zaal.

Maar ook een groot probleem, want de Europese Unie heeft inmiddels afgesproken maandelijks 1500 Afghanen terug te sturen. Sinds dit najaar komen nieuwe Afghaanse asielzoekers Nederland nauwelijks meer in. Voor steeds meer Nederlandse Afghanen rest alleen een leven als illegaal.
Wat de minister daarvan vindt? Hij aarzelt, want hij wil de onderhandelingen met Nawijn niet in de wielen rijden, 'maar één ding is duidelijk: uit humanitaire overwegingen en in het kader van internationale afspraken verzoek ik de Nederlandse autoriteiten zorgvuldig om te gaan met deze groep asielzoekers. Dit volk, dat alles heeft verloren, verdient respect, tolerantie, hartelijkheid en geduld.'

Vereniging van Afghanen in Amsterdam en omstreken (VAAO)
Postbus 56765
1040 AT Amsterdam

Amsterdam,  5 september 2002

Afghanistan niet veilig

Woensdag 4 september berichtte het ANP dat de minister voor Integratie Minderheden, de heer H.P.A. Nawijn, voornemens is de ministerraad morgen voor te stellen om de naar schatting 30.000 in Nederland wonende Afghanen naar hun land terug te sturen. Volgens de minister is de situatie in Afghanistan nu voldoende veilig om zulks te rechtvaardigen.

De Vereniging van Afghanen in Amsterdam en Omstreken (VAAO) protesteert met kracht tegen dit voornemen en wijst op het thans geldende reisadvies voor Afghanistan van het ministerie van Buitenlandse Zaken:

"Het verblijf in Afghanistan wordt ten sterkste ontraden. [...] Nederlanders die zich in Afghanistan bevinden wordt dringend geadviseerd dat land te verlaten [...]."

De situatie in Afghanistan is nog steeds instabiel. Het gezag van de Afghaanse regering beperkt zich voornamelijk tot de hoofdstad Kabul en de openbare orde kan er zonder de inmenging van een internationale troepenmacht niet worden gegarandeerd. Buiten de hoofdstad zijn het de stamleiders die er de dienst uitmaken en een onderlinge strijd voeren die dagelijks het leven kost aan onschuldige burgers. De voormalige mujahideen leider Gulbuddin Hekmatyar heeft recentelijk opgeroepen de wapens op te nemen tegen de in het land gestationeerde ISAF-vredesmacht en mobiliseert met dat doel de steun van al Qaida en Talibanstrijders. Internationale waarnemers en Afghaanse vluchtelingen vrezen dat het vertrek van de ISAF-vredesmacht zal leiden tot een opleving van de burgeroorlog.

Het is inhumaan en onverantwoord in deze omstandigheden Afghaanse vluchtelingen terug te sturen naar hun land. De VAAO roept regering en parlement op om de Afghaanse vluchtelingen in Nederland, krachtens het vluchtelingenverdrag van Genève verblijf en veiligheid te blijven bieden totdat de situatie in Afghanistan werkelijk is gestabiliseerd en het land op democratische wijze wordt geregeerd.
 

Nadere informatie kunt u verkrijgen bij:
Nasir Rahim, voorzitter VAAO
Telefoonnummer: 020 4890485 / 06 27500860

Postbus 56765
1040 AT Amsterdam
telefoonnummer:020-4890485