de liederen van de rivieren

wat ik gehoord heb
ik geloof er niet in
dat die rivier droog is gelopen

de levensader van de eerste
en de laatste ontmoetingsplaats

zij loopt niet naar de zee
maar verzinkt in het moeras
toch geloof ik niet
dat de Zende Rud droog is gelopen

ik zong de avondliedjes
in de bosjes aan haar oevers mee
stond onder de gewelven van haar oude bruggen
keek naar de zonsondergang van Isfahan
bewonderde haar heldere wateren
onder de blauwe hemel

*

over de wateren van de Maas
neuriën de winden
de liederen van alle rivieren
waardoor ze steeds waaien
en waarnaar ik niet wil luisteren
maar ik hoor ze wel

nu eens is de Zende Rud aan het woord:

fluister de verboden liedjes
in mijn verdwenen bosjes mee
sta onder de gewelven van mijn verlaten bruggen
kijk naar de dorens, de kiezels
en de zwermende kraaien
staar naar mijn lege bedding
onder de zwarte hemel

dan weer de Tigris:

zing de klaagzangen
in mijn ruines
sta onder de schaduwloze palmen aan mijn oever
kijk naar de weerspiegeling
van de ongenadige zon op de helmen
staar naar de drijvende lijken
in mijn rode wateren

dan weer de Kongo...
de Helmand...
de andere rivieren
maar ik kan ze niet meer horen

*

de winden liggen stil
de koningin van de Maas rust weer thuis
bij haar koninginnen van de nacht
Sheherazade vertelt
de duizend-en-één verhalen weer
om vergeten te worden
net als de kleurrijke nachten van Bagdad

wat ik gehoord heb
ik geloof er niet in
dat de tijd nabij is
dat de vier engelen
die bij de grote rivier Eufraat
gebonden zijn, zijn losgelaten

wat ik je vertel
geloof er niet in
vernietig dit gedicht
ga maar rusten
thuis, bij je koningin

Rotterdam, mei 2004
Amir Afrassiabi
_________________________________________